Bez przerwy w ruchu…
Wpisy oznaczone tagiem ‘silnik’
Statki
Kategoria: Transport wodny
Rakieta startuje z wyrzutni i wzbija się w niebo, dzięki smudze płomieni buchających z jej silnika. W miarę jak wzlatuje coraz wyżej, powietrze wokół niej robi się coraz rzadsze, aż w końcu zanika całkiem. Kiedy ludzie chcieli wystrzeliwać maszyny w kosmos, musieli wymyślić pojazdy, które je tam wyniosą. Stwierdzono, więc, że tylko rakiety są wystarczająco silne i wytrzymałe, by pokonać siłę przyciągania ziemskiego. Rakieta składa się z wielu różnorodnych części. Te człony rakiety, które zużywają paliwo, są odrzucane, by zmniejszyć jej ciężar. Pozostałe człony lecą w kosmos. Górna część rakiety otwiera się, a z jej wnętrza wylatuje statek kosmiczny. Niektóre statki okrążają Ziemię, inne są wznoszone w kosmos przez rakiety o większej mocy. Każdy pojazd latający znajdujący się w kosmosie, dostał się tam dzięki rakiecie. Pierwsze rakiety były małe i mogły nieść tylko niewielkie ciężary. Największą rakietą, jaką zbudowano była amerykańska rakieta zwana Saturn V. Wysokość jej wynosiła 111 metrów. Wyniosła ona na Księżyc statek kosmiczny Apollo i astronautów w latach 1969 – 1972. W lipcu 1969 roku, miliony ludzi na świecie oglądały niezwykłe wydarzenie. Pierwszy astronauta wylądował właśnie na Księżycu. Gdy Neil Amstrong stanął na pokrytej pyłem powierzchni Księżyca, był dalej od domu, niż jakikolwiek podróżnik przed nim. Na kolejne wyprawy księżycowe astronauci zabierali specjalny pojazd, zwany łazikiem. Ułatwiał on im poruszanie się po skalistej powierzchni Księżyca. Niezwykle ważna rolę w historii badania Księżyca, odegrał pojazd Apollo. Był on zbudowany z trzech części, jednak człon lądujący był jedyną z nich, która wylądowała na Księżycu. Z ogromnego statku, zaś na Ziemię powróciła tylko kabina dowodzenia. Statek kosmiczny, musiał zabrać wszystko, czego potrzebowała załoga, łącznie z powietrzem, którym oddychali. Astronauci badali powierzchnię Księżyca i zbierali skały. Zatknęli także na Księżycu amerykańską flagę, która została usztywniona drutem, by wciąż była rozwinięta.
Niezwykłe promy
Kategoria: Transport wodny
Większość rakiet i statków kosmicznych, może być użyta tylko raz, dlatego loty kosmiczne z wykorzystaniem tradycyjnych rakiet są niezwykle kosztowne. Napędzany rakietami wahadłowiec zwany też promem kosmicznym, można zaś używać wiele razy. Startuje on z wyrzutni, jak rakieta, ląduje jednak na lotnisku, jak samolot. Prom kosmiczny to jeden z najbardziej skomplikowanych pojazdów, jakie kiedykolwiek zbudowano. Główna jego część to statek kosmiczny, nazywany orbiterem. W kosmos wznoszą go trzy wielkie silniki rakietowe i dwie rakiety pomocnicze. Prom wynosi satelitę w kosmos w swej części ładunkowej. Podczas niektórych misji przewozi nawet laboratorium kosmiczne, w którym naukowcy przeprowadzają eksperymenty. Gdy prom kosmiczny startuje, rakiety pomocnicze i zewnętrzny zbiornik paliwa odpadają, zużywszy cały zapas. W przestrzeni kosmicznej astronauci wystrzeliwują w kosmos satelitę, w czym pomaga im długie automatyczne ramię orbitera. Pod koniec misji, zostają uruchomione silniki, które wyhamowują prom, by mógł on opaść na Ziemię. Wahadłowiec rozpala się niemal do czerwoności, gdy wchodzi w atmosferę ziemską. Potem szybuje w dół i ląduje jak samolot. Satelita unosi się w kosmosie nie wydając żadnego dźwięku. Jej kamera skierowana jest na kłębowisko chmur wirujących w potężnym huraganie daleko w dole. Satelity meteorologiczne, dzień i noc obserwują Ziemię i pogodę na niej. Inne satelity przesyłają telefoniczne sygnały i programy telewizyjne na cały świat. Wokół Ziemi krążą ich setki. Stały się tak ważne, że trudno wyobrazić sobie, jak wyglądałby bez nich nasz świat. Choć satelity meteorologiczne, krążą wysoko nad Ziemia, mogą zmierzyć temperaturę gruntu, morza, prędkość wiatru, a nawet wysokość fal. Satelity nawigacyjne z kolei pozwalają marynarzom i pilotom określić, gdzie dokładnie się znajduję, oraz sprawdzić, czy podróżują we właściwym kierunku. Satelity meteorologiczne i komunikacyjne są często umieszczane na orbicie geostacjonarnej. Oznacza to, że krążą wokół Ziemi z taką samą prędkością, z jaką Ziemia obraca się wokół własnej osi. Dzięki temu zawsze skierowane są na ten sam punkt na jej powierzchni. Niektóre z nich badają Ziemię, inne gwiazdy, planety i przestrzenie między nimi.