Bez przerwy w ruchu…
Praca w kosmosie
Każdy dzień pracy na promie kosmicznym jest zaplanowany w harmonogramie misji. Typowa misja trwa dziesięć dni. W kosmosie wszyscy ludzie, przedmioty, znajdują się w stanie nieważkości. Co oznacza, że upuszczona rzecz wcale nie spadnie na ziemię lecz będzie unosić się w powietrzu. Astronauci obsługujący prom kosmiczny zaopatrzeni są w jedzenie. Niektóre potrawy mają postać proszku i trzeba je wymieszać z wodą. Napoje zaś, pije się przez rurkę, by krople nie unosiły się w kabinie. Śpiwory przymocowane są do ścian, by nie mogły się przemieszczać. Podczas snu astronauci zakładają maski, które blokują światło. Budzi ich muzyka nadawana z Ziemi. Prom może przewozić najwyżej siedem osób. Dowódca, pilot i specjaliści misji są astronautami. Pozostali to zazwyczaj naukowcy lub lekarze, którzy przeprowadzają podczas lotu eksperymenty w laboratorium. Potrzeba także inżynierów, obsługujących specjalistyczny sprzęt. W kosmosie nie ma powietrza, a wszystko, na co świeci Słońce jest bardzo gorące. Ludzie zaś potrzebują do oddychania powietrza, bez którego nie są w stanie przeżyć. Muszą również przebywać w odpowiedniej temperaturze, po to by ich funkcje życiowe nie ustały. To właśnie statek kosmiczny musi zapewnić ludziom powietrze i odpowiednią temperaturę. Kiedy natomiast astronauta opuszcza statek, zakłada skafander, spełniający to samo zadanie. Wszystkie części skafandra są ze sobą połączone, na szyi, w talii, na przegubach, po to by powietrze nie mogło się wydostać na zewnątrz. Specjalna bielizna zakładana pod skafander, jest opleciona cienkimi plastikowymi rurkami z wodą. Woda jest podgrzewana lub chłodzona, by utrzymać właściwą temperaturę ciała. Skafander nazywany jest Mobilną Jednostką Pozapojazdową. Wyposażony jest również w specjalny plecak, który zatrzymuje powietrze i pozwala astronaucie bez przeszkód oddychać. Gwiazdy wyglądają niezwykle pięknie, gdyż skrzą się jak diamenty, jednakże migotanie to utrudnia astronomom ich obserwacje. Migotanie gwiazd jest spowodowane przez wirujące nad Ziemią strumienie zimnego i ciepłego powietrza, które zakrzywiają światło gwiazdy. Teleskop umieszczony w kosmosie ma najlepszy widok na gwiazdy, bo w obserwacji nie przeszkadza mu powietrze. Największy umieszczony dotąd w kosmosie teleskop to Teleskop Kosmiczny Hubble’a, wyniesiony w przestrzeń kosmiczną w 1990 roku, za pomocą wahadłowca. Kiedy został on umieszczony w kosmosie, astronomowie odkryli, że przekazywany przez niego obraz jest niewyraźny, ze względu na uszkodzenie w jednym z luster. Teleskop naprawiono w 1993 roku i od tej pory przesyła na Ziemię wyraźne obrazy. Ma on dwie wielkie, płaskie baterie słoneczne, po jednej z obu stron. Baterie te, przetwarzają światło słoneczne na prąd elektryczny, który zasila urządzenie teleskopu. Teleskop przesyła obrazy drogą radiową.